ผมมีใบอนุญาตทำงานจากราชอาณาจักรไทยซึ่งบอกว่าผมเป็นครูสอนอัษฎางคโยคะ ผมมีบัตรนักศึกษาซึ่งบอกว่าผมเรียนปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ผมสร้างและแสดงงานศิลป์ในกรุงเทพฯ

ทุกสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องจริง และนอกจากนั้นยังจริงที่ว่าผมเคยเรียนปริญญาตรีด้าน computer science แล้วไม่ได้จบและออกไปทำงานเป็น computer programmer เวลาแปดปีในช่วงทีเศรษฐกิจโลกดีมากจากอิทธิพลจาก internet ผมเคยเขียนหนังสือสองเล่มเกี่ยวกับ advanced software development แต่ผ่านไปนานแล้วและปัจจุบันเล่มนี้ไม่คอยทันสมัยฉะนั้นคงไม่มีเหตุผลที่จะซื้อ

โยคะคือสิ่งที่เราทำภายในและรูปส่วนมากเน้นเรื่องของความสวยงาม คนที่ตัวอ่อนเป็นธรรมชาติแม้จะทำท่าโยคะได้ง่ายดาย แต่อาจจะฝึกด้านจิตใจได้ยาก เพราะอาจจะปล่อยให้ใจลอยในขณะฝึก เนื่องจากทำท่าได้ง่ายเกินไป ดังนั้นคนที่ตัวแข็งจึงเหมาะที่จะฝึกอัษฎางค์โยคะอย่างมาก สิ่งที่ผมเรียนที่รามคำแหงคือปริญญาตรีเอกภาษาไทยและโทภาษาญี่ปุ่นกำลังเรียนภาษาสเปนและสันสกฤตด้วยการที่ผมเป็นนักเรียนคนผิวขาวคนเดียวในจำนาน 600,000 คนก็ทำให้ผมมองสิ่งในแง่ที่ไม่เคยมองมาก่อนเมื่อสามปีที่แล้วผมยังอยู่สหารัฐอเมริกา แม้แต่ผมเป็นเกย์ก็ยังเป็นผู้ชายผิวขาวซึ่งทำให้เราดูเหมือนกับแทบทุกคนอื่นตอนนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นหนึ่งในคนกลุ่มน้อยก็ไม่ใช่ว่าคนอื่นเหยียดผิวของผมแต่คนอื่นคงสังเกตและคอยสอดส่องจ้องมองผมอย่างสงสัยตลอด สิ่งนี้ส่งอิทธิพลต่องานของผมอย่างมาก

ผมเคยเรียนหลายภาษาแต่มีแค่อังกฤษและไทยที่สามารถพูดคุยอย่างลึกซึ้งได้ นอกจากนั้นก็พูกภาษาสเปนได้ ถามสิ่งง่ายๆ ในภาษาญี่ปุ่นได้ (และอาจจะเข้าใจคำตอบ) ผมยังเข้าใจภาษาฝรั่งเศสได้บ้างแต่พูดไม่ค่อยได้ สำหรับภาษาสันสกฤตก็สามารถอ่านได้นิดหน่อยและคงอีกนานมากก่อนคงจะเก่ง และตอนนี้เพิ่งเริ่มเรียนภาษาลาว

ผมเห็นว่ากล้องถ่ายรูปเป็นเหมือนภาษาอีกภาษาหนึ่ง การใช้ภาพนิ่งเพื่อสื่อความหมายคือแค่อีกวิธีหนึ่งเพื่ออธิบายความคิดและความเข้าใจ บางทีช่วยตอนคนสองกลุ่มที่พูดภาษาต่างกันและบางทีช่วยสื่อสารตอนคำศัพท์หรือคำพูดไม่สามารถสร้างภาพได้ครบ การใช้ฟิล์มและก้ลอง(กล้อง)อย่าง medium format สามารถเป็นสิ่งที่เราทำพร้อมกับสมาธิเหมือนกับอัษฏางคได้(เป็นสิ่งที่เราต้องใช้สมาธิเหมือนกับการฝึกแบบอัษฎางค์โยคะ) การใช้เวลาเพื่อหามุมและแสงที่ถูกต้องก็ใช้สมาธิอย่างมาก(เช่นกัน)